PromZ Magazine 1-2019

z 2019 - nummer 1 - www.promz.nl 69 8 Polyethyleen in zijn industriële praktische vorm ‘uitgevonden’. Het Britse leger gebruikte het materiaal in het geheim tijdens de Tweede Wereldoorlog. In 1965 wordt er patent geclaimd voor het eerste plastic bood- schappentasje door het Zweedse bedrijf Celloplast. Ontwerper was Sten Gustaf Thulin en het werd de zogenaamde T-shirt plastic bag genoemd, het design voor het plastic tasje zoals we dat nu nog steeds kennen. Het Amerikaanse Mobil Chemical wilde het tasje ook in de markt zetten. Vanaf de zestiger jaren had het bedrijf al een agressieve politiek bedreven in het verkrijgen van patenten voor polyethy- leen verpakkingen en vanaf 1977 produceerde het ook zijn eigen tassen. Toch bleef het gebruik ervan in de VS achter bij dat in Europa, waar plastic boodschappentasjes al gemeengoed waren. Het laatste bolwerk Daar kwam verandering in toen er in 1985 tijdens de Society of Plastic Engineers’s Newark Section op gewezen werd dat plastic zakjes goedkoper waren dan die van papier. Er werd een felle campagne gevoerd waarin beweerd werd dat ze ook een stuk beter waren dan de papieren versies. Toen pas gingen veel super- markten overstag: aan het eind van dat jaar bood 75 procent van de supermarkten naast papier ook plastic aan. Maar de klant prefereerde nog steeds de vertrouwde papieren tas. Hetzelfde Mobile Chemical zou daar verandering in brengen. ‘Het laatste bolwerk is de boodschappentas’, vertelde een bestuurslid aan de Los Angeles Times, ‘en daar gaan we nu verandering in brengen.’ In het volgende decennium veroverde de plastic tas 80 procent van de markt. Op de website van de Plastic Soup Foundation valt te lezen dat er wereldwijd ongeveer 1 biljoen (1000 miljard) plastic tasjes per jaar worden gebruikt. Dat zijn meer dan één miljoen tasjes per minuut. Luxe beurstassen Toch bleef de papieren tas met name in het luxe segment een gewild item. Aart Foppen, directeur F&F Verpakkingen: “In de jaren 80 ontwik- kelden de beurzen zoals De Huishoudbeurs en de AutoRAI zich tot groots opgezette evenementen en daar werd veel promotioneel materiaal weggegeven. Veel tassen waren in die jaren van plas- tic, maar als je iets exclusievers wilde weggeven dan gebruikte je papier. Alle andere tasjes van plastic gingen dan in die ene mooiere van papier, en die zag je! Op tv zag je ook beelden van die beurzen en dus ook de tassen voorbij komen.” Toen de economie goed ging draaien in de jaren ’90 werd het steeds meer trend onder retailers om de draagtas als visitekaartje te gebruiken en de koper met een chique of opvallend exemplaar de winkel uit te laten lopen. Knallende kleuren en bijzondere designs veroverden het straatbeeld en de tassen werden regel- matig hergebruikt. Foppen: “Je moest als winkel een goede tas hebben met een hoge attentiewaarde. Steps, Sissy Boy, Salty Dog waren kleding- winkels die er werk van maakten. Salty Dog had zelfs een periode dat er elke dag een nieuwe tas met opvallend ontwerp werd meegegeven bij gekochte kleding. Zo hoopten ze dat jongeren de tassen mee naar school zouden nemen en bijvoorbeeld als gymtas zouden gebruiken.” Het duurde nog een eeuw voordat marketeers de effectiviteit van draagtasreclame echt op waarde wisten te schatten, maar vanaf dat moment zijn er vele originele varianten bedacht.