210117_PM2_2021_WEB

z 2021 - nummer 2 - www.promz.nl 27 Het leven is te kort om slechte wijn te drinken 9 Familiebedrijf Was het eigenlijk vanzelfsprekend voor jullie drie kinderen om hier te gaan werken? “Ik heb ze aangemoedigd om eerst ergens anders te gaan werken, maar dat is niet gelukt. Milou, de middelste van mijn drie doch- ters, is samen met Pieta verantwoordelijk voor alle verkoop van de thema- en kerstpakketten. Zij stond al op haar elfde met mij op de markt kaas te verkopen. De jongste, Kimberly, is general manager en zij weet precies wat ze wil. Zij studeerde rechten en ik was daar hartstikke trots op, maar na een aantal weken wilde ze toch liever in de zaak. Ik heb daar nog gedonder met haar over gehad, maar ja, als Milou mag, dan mag zij natuurlijk ook… Cynthia, mijn oudste dochter, is fotograaf. Ze is door mij ‘ontslagen’ omdat ik vond dat ze verder moest in de fotografie, en dat heeft ze gedaan. Ik werk al 38 jaar samen met mijn vrouw en dat kan alleen maar als je je bij je eigen werk houdt. Mijn vrouw is verantwoordelijk voor de collectie en ik voor de inkoop en het beoordelen van de leverancier. Het grappige van samenwerken is ook dat je in de ochtend bijvoorbeeld knallende ruzie hebt gehad en dan op de zaak komt en met een gemaakt vrolijke glimlach ‘goedemorgen’ zegt, daar moet je het leuke van kunnen inzien. We komen bei- den uit Den Haag en we zijn heel direct. Daar moeten sommige mensen trouwens wel even aan wennen. In barre tijden is het wel heel fijn dat je als familie, én met een ongelooflijk loyaal team, met z’n allen de schouders eronder zet en dat je allemaal de instelling hebt dat je het toch weer gewoon gaat doen. Denken in mogelijkheden in plaats van onmogelijk- heden. Niet zeiken en doorgaan.” Ik denk dat jij niet zo’n onderscheid maakt tussen privé en werk, toch? ‘Ik heb geen privé. Het werk is mijn missie. Veel klanten, ik noem ze liever partners, zijn vrienden geworden. Ik ben niet geschikt om niets te doen.” Lacht. “Dan zou ik helemaal elke dag in mijn favoriete restaurant La Provence zitten te lunchen, en daarna een dutje doen om vervolgens weer eens te gaan dineren met Pieta, dus… Ze hebben me wel eens gezegd dat ook als ik hier niet lij- felijk op kantoor aanwezig ben, dat ik dan toch ergens ronddwaal. En ik heb er ook wel een neusje voor als dingen dreigen mis te gaan. Heel irritant is dat voor de rest.” Is het lastig voor je dochters dat jij en je vrouw zo prominent het gezicht van het bedrijf zijn? “Zelf hebben ze er geen last van, geloof ik. Het moet ook niet zo zijn dat zij het net zo moeten doen als wij. De wereld verandert en zij zijn beter op de hoogte. Ik vind het bijvoorbeeld heel belang- rijk dat je een fabrikant ontmoet en in de ogen kan kijken, maar dat kan niet altijd meer. Daarom moet de website aangepast en verbeterd worden. Ze zijn vrij hun eigen koers te varen. Milou is bijvoorbeeld heel zelfstandig in haar rol als verkoper. Zij gaat met Pieta op zoek naar nieuwe artikelen. Daar hoef ik me niet in te verdiepen. Bovendien: de service en de gretigheid is ze natuurlijk met de paplepel ingegoten.” IC-bedden “Ik heb één long en mijn vrouw valt ook in de risicogroep dus wij moesten een tijd lang thuis zitten in quarantaine. Ik had net mijn wijnkelder gelukkig gevuld,” lacht, “en het zwembad was ook op temperatuur…, dus in het begin was het zo slecht nog niet. Maar de kleinkinderen een paar weken niet zien was zuur. Toen werd ik gebeld door het crisisteam van de zorg in Brabant of ze mijn netwerk, politiek en zakelijk (Brandwijk is ook bestuursvoorzitter van het netwerk VVD Bommelerwaard – red. ) mochten gebruiken. Ik heb onder andere gezorgd voor de distributie van nieuwe IC-bedden. Dat deed ik vanuit de tuin. In het weekend, als er niemand anders was, gingen mijn vrouw en ik naar kantoor. Ik had op een gegeven moment voor een miljoen euro aan ziekenhuisbedden hier in de opslag. Dat was een heel luguber beeld. Ook hebben we snel ingespeeld op de veranderde wereld tijdens corona. We zijn met name themapakketten gaan promoten. Je moet je blijven onderscheiden.“ Er zullen dagen zijn die saaier zijn… “Dan kun je als directeur altijd vluchten. Naar mijn kleinkinde- ren bijvoorbeeld. Wat ik zo mooi vind is dat wij met nul centen begonnen zijn. We zijn nog steeds geen types voor wereldreizen of enorme luxe, al houd ik wel van goede wijn. Maar als ik in de avond mijn hond uitlaat en ik loop langs dit pand, dan is dat genieten. En het is zo’n leuke baan, kerstpakketten, themapak- ketten en promo artikelen, mensen altijd proberen te verrassen, ik kan er wel drie dagen over doorpraten.” “Denk in mogelijkheden in plaats van onmogelijkheden. Niet zeiken en doorgaan.”